Każdy producent, podobnie jak konsument napotyka ograniczenia, chciałby wytworzyć jak najwyższy poziom produkcji, jednakże ma do dyspozycji określony budżet i ceny czynników wytwórczych, czyli surowce, materiały, maszyny. Ograniczenia te powodują, że producent może swoje pieniądze przeznaczyć w części na infrastrukturę techniczną zakładu lub na płace pracowników. Musi dokonywać on ciągłych kombinacji czynników wytwórczych i ponoszonych na nie nakładów, także kombinację tworzą tak zwane izo-koszty.
W takim momencie mamy do czynienia z wykresami. To właśnie te Izo-koszty oznaczają linie jednakowego nakładu kosztu, które obrazują różne kombinacje czynników wytwórczych, jakie mogą być zaangażowane do produkcji przy danym poziomie cen i danej wielkości produkcji. Każdemu poziomowi produkcji odpowiada inna izokoszta, wzrost poziomi produkcji przesuwa izokoszty na prawo od początku układów współrzędnych-czyli spadek w lewo. Dopiero w momencie, gdy izokoszta zetknie się z izokwanta to możemy wyznaczyć tak zwane optimum producenta, czyli najbardziej efektywną dla produkcji kombinacje czynników wytwórczych, oczywiście przy danych cenach jak i określonym stanie budżetu.
Kontakt | Copyright @ 2010 Ekonomia i giełda